Mag ik mijn kind verzorgen?

De zorgverlener staat met stip bovenaan op de lijst van essentiële beroepen in de coronacrisis. Maar wie is zorgverlener? Ouders van kinderen die niet meer thuis wonen zorgen vaak nog een deel van  de tijd voor hun kind.  Maar met het huidige rigoureuze beleid waarbij het niet meer mogelijk is om als ouder op bezoek te komen, of hooguit achter glas, valt ook deze zorg weg. Wij pleiten ervoor dat ouders van kinderen die in instellingen wonen niet langer als bezoeker worden gezien, maar als ouder en verzorger, wiens rol voor de kinderen minstens even essentieel is als die van de zorgprofessional.

Vooral instellingen zoals verpleeghuizen die veelal te maken hebben met corona-uitbraken hebben rigoureuze maatregelen genomen. Niemand anders dan het zorgpersoneel mag binnen komen en de gezamenlijke activiteiten  worden beperkt of stopgezet. Veel kwetsbare doelgroepen lopen na verloop van tijd tegen de grenzen aan van de maatregelen? Wat als mensen letterlijk wegkwijnen op hun kamertje?

Ook wij lopen tegen de grenzen aan over hoe we onze rol als ouder van een kind in een zorginstelling moeten invullen. We voelen ons nooit een bezoeker als we bij onze autistische en verstandelijke beperkte zoon op de woongroep zijn. Hij is daar thuis en wij zijn dan bij hem thuis met hem en kunnen onze eigen rol als ouders invullen. We halen hem op van school, puzzelen met hem, we eten mee en brengen hem ’s-avonds naar bed. We hebben beiden op woensdag vrij om dan en in het weekend bij onze zoon te kunnen zijn. We bespreken het beleid en de prioriteiten rond onze zoon met de begeleiders en andere professionals. We volgen met de betaalde begeleiders/verzorgers cursussen gebarentaal en doen soms mee met andere cursussen en trainingen over hoe je kinderen begeleidt in specifieke situaties. De positieve ontwikkeling en groei van onze zoon zijn te danken aan een goede afstemming van de professionele zorg met onze wensen en inzichten als ouders.

In het begin van de coronacrisis was het pijnlijk maar noodzakelijk dat alles op slot ging en onze rol even niet konden vervullen.  

De begeleiders van de groep zijn fantastisch en proberen er het beste van te maken, door te beeldbellen, foto’s en filmpjes door te sturen en hem wat  vaker te knuffelen.

Maar we zijn nu bijna twee maanden verder, al die tijd hebben we de adviezen van het RIVM zo veel mogelijk opgevolgd om de risico’s laag te houden en het gaat nu wel erg lang duren. De kinderen missen de ouders, zijn aanhankelijker bij de begeleiders dan anders en barsten soms zomaar in huilen uit.

We lopen er tegen aan dat het beleid en de protocollen die ontwikkeld worden geen ruimte is voor  ouders of anderen die niet als professional bij de instelling werken, maar wel als ouder/verzorger een essentiële rol hebben in de opvoeding/begeleiding/verzorging van de op het park wonende kinderen.

We snappen dat er op het park veel kwetsbare bewoners zijn en dat er afspraken nodig zijn om te zorgen dat risico’s beheersbaar blijven, maar bezoekregeling waarbij 1,5 meter afstand bewaard moet worden of waarbij een glazen scheidingswand wordt opgetrokken, zijn niet werkbaar voor mensen met een verstandelijke beperking en leiden waarschijnlijk alleen maar tot extra onrust en trauma’s.

Deze kinderen kunnen nauwelijks verbaal communiceren en zoeken heel sterk lichamelijk contact met de begeleiders en als wij bij hem zijn als ouders dan is samen met mama en papa op de bank zitten met de Ipad één van de belangrijkste activiteiten.

We willen graag dat erkend wordt dat ouders van kinderen in instellingen niet alleen een bezoeker zijn maar in de eerste plaats  een mede-verzorger en dat bij de uitwerking van de maatregelingen rekening gehouden moet worden.

Het voelt vreemd dat begeleiders alle normale (nabije) contacthandelingen mogen verrichten met ons kind en wij als ouders geen enkel fysiek contact meer mogen hebben.

Ook voor andere doelgroepen kan het nodig zijn om het begrip huishouden te verruimen met enkele cruciale mantelzorgers of zelfs enkele directe naasten. Deze juiste kunnen worden betrokken bij het opstellen van de nieuwe coronamaatregelen. Een overzichtelijk aantal mensen dat wel  normaal contact met elkaar mag hebben zoals binnen een huishouden. We hopen dat er snel een modus komt voor de vele groepen in de samenleving die een specifiek belang hebben waar de overheid nu nog niet voldoende aan tegemoet komt. Voor ons komt het erop aan dat we op korte termijn onze rol kunnen oppakken op een manier die (verdere) emotionele schade voorkomt en onze ouder kind band niet in het gedrang komt.